MONGOLOG- czyli Mongolia 2008- 2009 (2010)

Dzień Myśli Braterskiej

2010-02-22T22:53:00.004+01:00

"W płomieniach harcerskiej watry, szukamy naszych wspomnień..."
Brakuje mi tych dni, kiedy siedzieliśmy razem przy ognisku, znaliśmy się jak łyse konie, albo jeszcze trochę lepiej. Zachwycało nas to, że dosiadali się do nas nie znajomi, nie baliśmy się o zasięg komórki czy baterie do GPS. Jeszcze tak będzie, jeszcze siądziemy razem i będziemy się zachwycać, będziemy, obiecuję!

Nie tylko ja mam takie wspomnienia i marzenia, większość z nas przeżyło najwspanialsze chwile w harcerstwie i obiecuję Wam, jeszcze na Was takie czekają, musimy tylko chcieć podążać szlakiem przygody. Życzę więc Wam przygód, każdego dnia i siły by trwać na szlaku, szukać i wędrować!

Czuwaj! Do nas Świat należy!

... i już po animacji...

2010-02-22T22:42:00.005+01:00

Moi Drodzy
Na ostatniej animacji, która odbyła się na ulicy Zielonej w Gdyni (Parafia pw. Ducha Świętego i Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej) wczoraj, udało nam się zebrać 2.422,16zł. Ogromne dzięki Wszystkim, którzy pomagają w organizacji i realizacji animacji, Oli Knitter ( mimo, że zaspała), Ani Sędziak ( zdenerwowanej na "wolontariuszkę"), Oli Goleckiej ( która zrezygnowała ze śpiewanek w chorągwi), Weronice Rutkowskiej ( jedynemu zuchowi, którzy się stawił i to na większość Mszy!), Wspaniałemu Księdzu Proboszczowi ( i równie wspaniałym Księżom z Parafii- i Panom Kościelnym) a także (a może przede wszystkim) hojnym PARAFIANOM, którzy rozumieją potrzeby misji- w szczególności chłopaków ulicy z Mongolii! Bóg zapłać Wam za dobroć i otwartość!
PS. w zasadzie powinnam pisać tak (lub podobnie), po prawie każdej animacji, ale sami wiecie, jak to jest z regularnością pisania. A dzisiaj obiecuję Wam Wszystkim, że będę się za Was Dobrzy Ludzie modlić, a zaczynam od dzisiaj!

Wielki Post

2010-02-20T13:37:00.003+01:00

Aha
No i pamiętajcie, że jest Wielki Post!
Warto podjąć wyzwanie, zwykłe, zwyczajne lub zupełnie nie typowe!
Nie jeść słodyczy- banalne, ale trudne... Regularnie się modlić- trudne, ale wykonalne... a może, każdego dnia, zrobić naprawdę dobry uczynek? Albo przeprosić kogoś, na kogo już długo się gniewamy? Albo sprawić niespodziankę komuś, kto nas nie lubi, tak by nie wiedział o tym? Wszystko wydaje się trudne, ale trud warto podejmować, On też się trudził, niosąc KRZYŻ za nasze zbawienie... to tylko 40 ( i aż 40) dni.
ps. a może wyrzeczenie na rzecz misji? i złotówę do skarbonki?

najbliższa animacja

2010-02-20T13:30:00.002+01:00

Już jutro kolejna animacja!
Silna grupa pod wezwaniem 8GGZ znów stawi czoła zmęczeniu i wstanie rano do służby!
Od 8:00 rano do 19:00 wieczorem będziemy pracowali na rzecz chłopaków ulicy, rzecz jasna z Savio Childrens' Home w Mongolii. Tym razem będzie to w parafii na ul.Zielonej w Gdyni, pw. Świętego Ducha i Świętej Katarzyny Aleksandryjskiej. Już teraz dziękujemy serdecznie Księdzu, za tak otwarte i natychmiastowe potraktowanie sprawy. Kto może, niech przyjedzie pomóc! A kto może, niech wesprze misje modlitwą i groszem. Do jutra! Do dzieła! :)

animacja w parafii pw. Najświętszego Serca Pana Jezusa w Gdyni

2010-02-20T13:22:00.003+01:00

Animacja to trochę za duże słowo :) mini- animacja odbyła się 13.02 podczas nabożeństwa fatimskiego. Najpierw różaniec (ponad 2 godziny), a później nabożeństwo i odczytanie listu z misji od x. Wiktora SDB. Parafianie bardzo hojnie wspomogli chłopaków ulicy z Ułan Bator w Mongolii 1144,5zl przekazali dla naszych chłopaków z Savio! Ale to nie koniec wspaniałości, obiecali wspomagać Dom dla Chłopaków ulicy do końca tego roku! Co miesiąc podczas nabożeństwa, datki z "tacy" będą przekazane dla Was- Savio. Wspaniale! Ogromne dzięki, nie zapomnimy o Was w modlitwie Drodzy Parafianie NSPJ i o Was chłopaki z Savio!

Bóg zapłać.

Gdynia

2010-01-15T13:00:00.002+01:00

Ha!

To oczywiste!
W Gdyni mieszka się najlepiej.
Wg.badań to w Gdyni mieszka się najlepiej. Oczywiście! ufamy naszej Wspaniałej Władzy, rozwijamy się, wygrywamy konkursy i jest możliwość do samorealizacji. W Gdyni jest wszystko, a najważniejsze, są możliwości!

W Gdyni jest naprawdę wspaniale!
Jeśli ktoś z Was, szuka miejsca do zamieszkania,
polecam GDYNIĘ!

A jeszcze lepiej jeśli, będziemy wnosili kreatywność naszą i zapał
do TEGO miejsca!

:)

"Pomagam Mongolii"

2010-01-12T00:49:00.004+01:00

Pomagam Mongolii
a Ty?

Animacja na Witominie, zakończona. Po dość ciężkim dniu pracy, który zaczął się dość wcześnie i skończył trochę później, zebraliśmy 2,136.45 zł! Wielkie dzięki dla całej Parafii, było fajnie! Dziękujemy za śniadanie, którym uraczyli nas Księża z parafii, ze Świetnym Księdzem Proboszczem na czele! Było smacznie, wesoło i owocnie. Ogromnie dziękujemy Państwu za pomoc, a zuchom i harcerkom za służbę.

na stronie, trochę zdjęć z animacji

DZIĘKUJEMY!

Najbliższa animacja

2009-12-17T22:25:00.002+01:00

Zapraszam Wszystkich
10 stycznia do mojej byłej parafii
Świętego Maksymiliana Marii Kolbe na Witominie!
i nie myślcie sobie, że tego dnia jest Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy i wystarczy wrzucić im coś do puchy, żeby pomóc "naszym" dzieciom! WSZYSTKIE DZIECI NASZE SĄ!!! Przyjdźcie na Mszę Świętą!

Czekamy na Was :)

Kalendarze!

2009-12-17T22:23:00.002+01:00

Moi mili :) mamy 150kg kalendarzy do sprzedania :) 100% z ich dochodu przeznaczone jest na potrzeby chłopaków z Mongolii! Kalendarz jest kolorowy i na 12 miesięcy :) zawiera zdjęcia, które zrobiłam podczas pobytu :) sztuka kosztuje 5zł, ale tak naprawdę, to co łaska.

Pierwsza DUŻA animacja po powrocie

2009-12-17T22:19:00.003+01:00

Wróciłam.
Wiecie.

W mojej parafii, Świętego Andrzeja Boboli w Gdyni, zorganizowałam animację, której celem była zbiórka pieniędzy na potrzeby chłopców Domu dla Dzieci Ulicy w ukochanej Mongolii!!! Moi drodzy, zebraliśmy prawie 4.800zł!!! Czaicie bazę?! Bo ja nie do końca! Było super, Parafianie kolejny raz pokazali MOŻEMY!!! Było świetnie! Będzie jeszcze lepiej! Mongolia- czekajcie na kasę, kupcie opał i buty! Tylko nie byle jakie ;)

Dzień Papieski

2009-10-11T19:39:00.003+02:00

Odbył się dzisiaj w Gdyni kolejny już "Dzień papieski". Spotkaliśmy się pod "krzyżami" koło Urzędu Miasta i wraz z Arcybiskupem, księżmi, siostrami, Radą Miasta, Cechem Rzemiosł i gdynianami, przeszliśmy pod Kolegiatę. W drodze, odmawialiśmy Różaniec, rozważając kolejne jego tajemnice, szliśmy piękną Świętojańską. Strasznie się cieszę, że jestem gdynianką! Jestem z tego dumna i w ogóle to mamy Super Prezydenta i Radę Miasta. Do tematu, pod Kolegiatą, na scenie polowej odbyło się zakończenie, złożenie wiązanek kwiatów i koniec harcerskiej służby. Każdy z nas poszedł w swoją stronę, SŁUŻBA! Druhny i Druhowie! Służba! Szkoda, że było nas tak mało, a dla mnie osobiście to wstyd, że było nas zaledwie kilkoro. Mówi się, że nie ważna ilość, a jakość, ale czasem nawet ci najlepsi wymiękają! Więc d... w troki i do roboty! Albo zastanówcie się, czy chcecie nosić miano harcerza! ehhh... no to tak mnie wzięło.
Tucha- hipopotam- usnej uhiir :)

... a teraz...

2009-09-20T20:19:00.000+02:00

a teraz jestem już w domu, w Polsce
tylko szukam możliwości by wrócić

A w domu naszym zmiany

2009-09-20T20:09:00.002+02:00

Redukcja pracowników, czasem jest modą a czasem koniecznością, bez nie wypełnienia której, nie można iść dalej. I tak o to, nie pracuje już u nas kilka osób, a jedna nawet na własne życzenie. Tym o to sposobem, pojawili się wolne etaty, które trzeba wypełnić, bo świnie i krowy jeść muszą. Mnie została przydzielona ta zaszczytna i pachnąca funkcja, opieki nad koleżankami- świnkami. Z Puncakiem i z Mynde, dwa razy dziennie, szykujemy jedzenie i karmimy nasze koleżanki. Przepis nie jest jakiś wyjątkowo trudny, 20 łopat namoczonego ziarna, 10 wiader piawnego szaru (słodu po produkcji piwa), pół worka mąki, trochę suchego chleba, jakaś fasola, obierki i witaminki. Wymieszać to z wodą z bajorka i podać do spożycia, życzymy smacznego! A śmierdzi to, że hoho ale laski zajadają jak trzeba, a ich szczęście się dla nas liczy.

W szklarni, gorąco, mamy wielkie ogórasy, pomidory się nie czerwienią ale są już duże- tylko w jednej szklarni pozwijały im się liście, nie wiedzieć czemu. No ale, kabaczek jest gość, nikt nie wie do czego go używać! I tak sobie eksperymentujemy, a to do sałatki a to do gulaszu, a może usmażyć? Ale, już nie długo szklarni nie będzie- będą zabrane do Darkhan, tam się nimi dobrze zajmą- a nasza farma będzie zamykana.
No właśnie, krowy, z krowami umawia się Bajmuch i Batulag, ganiają się z nimi, ciągną za wymiona i szukają je po „polach” jak się zgubią. A raz nawet byczka.

W sobotę i Niedzielę gotowałam ja! To już dwa albo trzy weekendy kiedy poczynam Se w kuchni, tylko, że po ostatnich poczynaniach… bolały brzuchy. Ja nie jadłam, bo byłam na urodzinach, ale ci co zjedli, mięli problemy, no ale nie duże w końcu.
Szkoła, mięliśmy szkołę u nas w domu, pamiętacie? To już jej nie ma, chłopacy z Father Wiktorem, dosłownie rozebrali ją na części. Ale jest i powód tego wandalskiego zachowania, przy naszej salezjańskiej szkole w centrum- Don Bosco- powstaje nowa, szkoła kontenerowa. Z kontenerów, poustawianych, zespawanych i ocieplonych, powstaje szkoła, no i potrzebowali dach, więc dostali z Amgalan.
Od pierwszego września, mięliśmy już mieszkać w „nowym” Savio, ale nasz nowy domek, jest nie gotowy. Jeszcze trochę. Wyzwania do pokonania, na każdym kroku, bez wsparcia Pana, mogło by być ciężko i ludzie, którzy tego tutaj nie doświadczają, mogą tak pomyśleć! Ale ludzie, nie jest źle! Z nami jest Pan! No i z Wami też, tylko dajcie mu się odszukać i zadziałać, tylko nie myślcie, że On będzie działał, jak Wy będziecie siedzieć! Szukajcie Jego drogi i nią idźcie, a On Wam pomoże. Będziecie mogli Go doświadczyć, ale i On doświadczy Was, w miłości!
Umacniajcie się więc, spowiadajcie, żyjcie w Komunii z Bogiem.
Powodzenia
pozdro

Obóz

2009-09-20T19:59:00.004+02:00

Cześć!
Obóz zakończony!
Udany na 8,5/10 więc nie źle jak na pierwszy obóz!
zdjęcia na picasaweb.google.pl/nartabejn
zapraszam!
warto

Przy okazji, DZIĘKUJĘ bardzo Wszystkim, którzy dali nam pieniądze na ten obóz!
Dzięki Wam, obóz był udany i owocny!

Bardzo Wam Dziękuję
modliliśmy się za Was i myślę, że nie zapomnimy

Wasze Baden- Powell Tornado

Stress na maksa

2009-07-13T16:07:00.004+02:00

Jutro wyjazd na kwaterkę! Boże, jak się boję! Mam stres porównywalny, ze stresem przed maturą! Nie mamy wszystkiego, ale to nie jest największy problem. Większy problem jest z tym, że ja nie wiem, czy moi scouci, będą tacy, jak być powinni. Boję się, niech to dundel świśnie, no!
Ale, jak nie spróbujemy, to się nigdy nie dowiemy.
Będzie dobrze, przecież od jakiegoś czasu już, przygotowujemy się do obozu. Kadra młodzieżowa zna plan, menu, podział obowiązków, zaplanowaliśmy razem kuchnię i stołówkę, i inne takie obozowe.
Trochę tylko nie wiem "w co ręce włożyć". Czy ważniejsze jest zrobienie listy brakujących produktów czy spakowanie leków, a może...? eee, tam, będzie co ma być- prawda Jezu? Ty nam pomożesz? Tak, to dzięki Panu uda się nasz obóz :) przez nasze ręce prześle dla naszych scoutów to najlepsze. Żeby tylko sił nie brakło, i pogody ducha, samokrytyki, pomysłów, słońca, jedzenia, wiary, wytrwałości, stanowczości...
Nie braknie, prawda?
Trochę gdybam, no cóż, przepraszam.
Módlcie się za nas, i żeby pogoda była ładna :)
Wiecie, to jest tak, że tu za ścianą, w Kaplicy jest Pan, ale niech On i na obóz z nami pojedzie, żeby się nie zagapić i Go spakować- a może On już siedzi w autobusie? Wpisałam Go pierwszego na listę- niezbędne!
Nie zapomnę :)

Naadam

2009-07-11T13:11:00.007+02:00

Mongolskie Święto Narodowe
- składające się między innymi z 3 dyscyplin sportowych -

Większość chłopców poszła do "domów".
Wraca nad ranem jeden z nich,
- pytam co tak wcześnie?
- a no tak wyszło
- byłeś w domu?
- byłem
- i co? kto był?
- byłem i było zamknięte, nikogo w środku, więc wróciłem
- a gdzie spałeś tej nocy?
- pod sklepem.

Wraca drugie
- jak było w domu?
- źle
- dlaczego
- dostałem (czyt. lanie) to wróciłem

I jak im powiedzieć, że rodzina jest dobra? Że rodzinę należy szanować? Że rodzinę należy zakładać? Jaki dać przykład?

Czasem

2009-07-05T17:58:00.001+02:00

Czasem, ale nie za często, jest tak, że się człowiekowi tęskni. Tęskni się za różnymi osobami, miejscami, rzeczami. Ale to nie jest tak, że dlatego mogło by chcieć się wracać, czasem są dni, że chce się wracać, bo "ręce opadają". Brakuje mi GDYNI, to chyba pierwsza osoba, z którą tęsknię, bo najbardziej czuję różnicę: Ułan Bator- Gdynia! To chyba jeden z większych kontrastów jakie tu mnie spotkały. Do "Kontrastu" też chętnie bym poszła, nie powiem. Brakuje mi 8, tych zuchów, które przyjęły Prawo Zucha, jako swoją drogę, i teraz przyjęły Prawo Harcerskie, i wymagają od siebie.
W zasadzie, to nie tęsknię, tylko czasem tak mi przyjdzie coś do głowy, jak dzisiaj, że może trochę czegoś brak.

Dzisiaj kolejna udana zbiórka, przygotowania do obozu pełną parą, choć nie mamy jeszcze wystarczającej ilości pieniędzy, nie rusza mnie to! Są ważniejsze sprawy, niż kasa :) mamy miejsce na obóz, wodę pitną, drewno, kilka drzew, rzekę, kucharza, 1/3 zakupów programowych za nami.

To będzie najtrudniejszy obóz w moim życiu, z kilku powodów. Co nas nie zniszczy, to nas wzmocni, prawda? Boję się. Będzie ciężko. Pierwszą sprawą do zabrania na obóz, musi być Wiara! Bo się uda! przecież, nie było jeszcze tak, żeby nie było?! Prawda!

Po obozie napiszę
Teraz wracam w ciąg prac przygotowawczych, mało czasu zostało!
Trzymajcie kciuki, módlcie się... ma się udać!

Czuwaj!
udanych i bezpiecznych wyjazdów! Uważajcie na podopiecznych i na siebie!

Numer konta [engl. version]

2009-06-14T16:19:00.004+02:00

- chusta tymczasowa- barwy mamy szaro-żółte-

ZAINTERESOWANYM

może lepiej lub łatwiej będzie na Polskie konto (moje)

Lukas Bank
Marta Bejm
ul.Sucharskiego 7a/1
81-157 Gdynia

07 1940 1076 5526 7995 0000 0000

To whoever it may concern
This is my account number-I thought it May be easier for you to use this account:
07 1940 1076 5526 7995 0000 0000
Lukas Bank
Marta Bejm
ul.Sucharskiego 7a/1
81-157 Gdynia
Poland

Jeszcze tylko 16 [engl. version]

2009-06-13T16:45:00.007+02:00

Znalazła się pierwsza OSOBA!

jeszcze tylko szesnaście osób, i całą drużyną pojedziemy na Zlot i na Obóz drużyny :)

Kocham Was ludziska!

Dziękuję Ci Olu :)

jeśli ktoś chce pójść w ślad Oli, serdecznie zapraszam i polecam:

Trade and Development Bank of Mongolia

Ulaanbaatar

Branch Number of bank – 804

TDBM MN UB

Don Bosco Youth Center

account 404116246

z dopiskiem: Amgalan-Scouts-Tornado

We have very first person!
We only need 16 more people and then all of us ( our all team) will be able to take a part in our summer camp!

I love you guys!
Special thank you for Ola!
If you would like to follow Ola do not hesitate to make some donation for our scouts:

Trade and Development Bank of Mongolia

Ulaanbaatar

Branch Number of bank – 804

TDBM MN UB

Don Bosco Youth Center

account 404116246

Don’t forget to add: ” Amgalan-Scouts-Tornado”

Jest ciężko [engl. version]

2009-06-13T09:53:00.006+02:00

... ale mnie, nie bardzo.

Rozmowa z jednym z naszych chłopców, zaczęła się standardowo.
Pytałam: -jak było kiedy byłeś w domu? -jak się ma rodzeństwo i rodzice? -jak zwierzęta? -czy spotkałeś się ze znajomymi?
Odpowiadał zwyczajnie: -w domu ok; -rodzeństwo zdrowe, ojciec trochę choruje, pojawiają mu się białe plamy na oczach, słabiej widzi, mama raczej nie narzeka; -zwierzęta dobrze, spasione; -spotkałem jednego kolegę, pojeździliśmy razem na motorze, trochę popracowałem.
I teoretycznie, nasza rozmowa powinna się skończyć, ale tak się nie stało, on ciągnął dalej, już innym tonem: "wiesz Marta Sister, ja nie płaczę często, ale ja byłem w domu, to w nocy płakałem. Płakałem widząc zmęczenie moich rodziców... ...ja naprawdę nie płaczę często... ...ale jest im bardzo ciężko... ... a ja nie umiem im pomóc. Tu mam jedzenie, mieszkanie, wodę, szkołę, pracę, naukę i towarzystwo... a oni...?"

I pozostawił mnie z takim pytaniem.
Znam wielu wspaniałych 19sto latków w Polsce, ale jak wielu z nich widzi krytyczne zmęczenie swoich rodziców? Kto z nich się nad tym zastanawia? Kto to musi oglądać?

Poruszyła mnie ta rozmowa, i jakoś zapadła w pamięć. Była ze 2 tygodnie temu, ale dopiero dzisiaj się zebrałam, by coś napisać w tym temacie.

Z poważnych spraw, to tyle.
-------------------------------------------------------------------------------------

Reszta, jest bardziej radosna :)
- mamy wakacje, dzieci prawie cały czas w domu, biegają po podrórku
- 16-26.07 odbędzie się obóz naszej drużyny scoutowej: B.-P. Tornado! (dumamy cały czas nad numerem :) mobilizuję ich do 8ki, ale to się zobaczy).
- wczoraj się wyspowiadałam- dostałam drugie rozgrzeszenie po Chińsku :)
- odwiedził nas Prowincjał, dał kasę na lody
- moja dela, jeszcze się nie szyje, ale już może nie długo
- w tym tygodniu Iwi trochu się pochorowała, ale już jest git- tak mówi
- mięliśmy dzisiaj jechać popływać w rzece, ogoliłam nogi z tej okazji, i nie pojechaliśmy, wobec tego, założę jutro spódnicę na Mszę ;)
- ważę 67,5 kg :) to pocieszające, że trochę spadłam
- przejaśniały mi włosy od słońca
- nie gram ostatnio w żadną piłkę, ale zacznę
- teraz miałam "dyżur" w kuchni i w pralni jednocześnie, i przy najmniej roboty trochę było, to nie było czasu na głupoty :)
- lubię pracę w pralni, i lubię prasować, nienawidzę męskich koszul i spodni na kant!!!
- dodałam parę zdjęć na Picasę
- nie wyszedł "Walk of the World" przez głupotę tutejszych urzędników
- zamykają Polską Ambasadę w Mongolii
- wysłałam list do Prezydenta Gdyni z pozdrowieniami z Mongolii
- wysłałam list do 8 Gdyńskiej Gromady Zuchowej "Źródlane Elfy"
- piszę podziękowanie dla Ewki Mamy i Cioci, za leki i opatrunki, które dały nam za FREE
- pada deszcz
- rozmyślam nad powrotem do domu przez Chiny, ale nie chcę wracać, i nie myślę teraz o wracaniu, myślę o Chinach
- szukam sponsorów na obóz, bardzo chcę, żeby się odbył! Jeśli ktoś chce pomóc, niech się nie krępuje z przekazaniem kasy! Proszę, popytajcie jak macie gdzie :)
- nie pojedziemy na 5 dniowy zlot, bo nie mamy kasy! 35.000 tugruków za łeb, to jakieś, 72zł od osoby. Masakra... i trochę dół z tego powodu, kurka tyle ludzi ma kasę, i tak jak by każdy odpalił, powiedzmy ze 200zł, to każdy mój scout, mógł by pojechać i na zlot i na obóz. Potrzebuję około 17tu takich osób.

Nie wiem co więcej pisać, tyle się dzieje.
Jest wspaniale, to chyba tyle.

Byliście na procesji Bożego Ciała? Lubię procesję :)

Jeśli przeczyta to jakiś harcerz, zuch, to poproszę o przestrzeganie Prawa Harcerskiego i Prawa Zucha, Przyrzeczenia Harcerskiego i Obietnicy Zucha.
A to dlatego, że sami decydujemy się na to, żeby stać się Zuchem lub Harcerzem i do tego nikt nas nie zmusi! Więc jeśli chcemy sami z siebie, przyjmijmy więc ten obowiązek i przestrzegajmy go. Bo staram się wytłumaczyć to moim w drużynie, że scout to dobrowolne powiedzenie |T|A|K| przygodzie, pracy, radości, zabawie, ale także obowiązkom, wymagającemu życiu, i przestrzeganiu praw i przyrzeczeń.

Serdecznie pozdrawiam
Zbiór Bzdur

tucha

It's really hard...

… but not for me!

I had a conversation with one of our boys. It has started very normal.
I did asked him: “how was when you went home last time?”, “how where your brothers and sisters?”, “are your parents ok?” what about animals?”, “have you meet any of your friends?” He just said that ”everybody have been fine, just... dad is a bit ill. He has developed a white spots on his eyes and he can bearly see. Mum isn’t complaining at all. Animals are fine, I have meet my friend and we have been motorbiking and I have been working a bit aswell.”

Normally our chat will finish just like that, but then he said...
“ You know Marta... I’m a kind of person which doesn’t cry very often but... when I was at home I did cry a lot at night... I have been crying because i can’t help that my parents are so tired... I don’t cry Marta but I’m so helpless. I have where to live, food, fresh water, I have school, education, work and friends. What they have?”

And he left me with question like that...
I know couple of 19 year old ones which are wonderful people in Poland but how many of them will release about condition of their own parents? Which of them will even though about that? Who care?

This really get to me... We had that conversation couple of weeks ago but I was constantly thinking about what he said and I just manage to tell you about my worries.

That’s all folks from really serious things!

It’s time for more cheerful things to talk about!
*We have summer term now, so most of the time kids are at home or they’re playing around the house.
*16th-26th of July we are going to have scout camp- we keep thinking about number for our team and I like No 8 ( no wonder why !).
* I had a confession yesterday and it was given second absolution in chinesse
*We had a visitor-priest and we have been given some small amount of money so we could buy some ice cream for kids.
*Sewing my dell is still in plans just yet, but hopefully in very near future...
*Ivi wasn’t well this week but she says that she is fine now.
* We suppose to go swimming in the river so I even shaved my legs today, but we didn’t go, but well... i can wear skirt tomorrow when we will go on mass.
*My weigh is now 67,5kg and I’m glad that i managed to lose some ;)
*My hair gone lighter because of sunshine.
*I had no time to play football last couple of weeks but i have to start now again.
*I was on duty in the kitchen and laundry at thesame time so at least I had something to do.
* I like my duty in laundry. I like ironing but i hate man shirt and suite trousers.
*I have added couple of pictures to my picassa web album.
*We was going to take a part in “walk of the world”- but because of “white-collar worker” we couldn’t.
*I have send a letters to Governor of Gdynia and to my little friends from 8th cubs group from Gdynia.
* Big thank you for Ewa, Mum and auntie which send us medication, dressings and bandages for FREE.
* It’s raining!
*I was wondering about my way back home via China, but i don’t really wan’t to go back, i don’t think about that! I’m thinking about China.
* I’m looking for sponsors which could donate us some money, so we could all go on summer camp.
If you can please ask whoever you think that could help us.
*We need to collect about 35,000 MNT (tugrik) per person.
1 USD - 1427.540 MNT
1 PLN - 437.521 MNT
*Giving you an example is one person could give us 200PLN then I will need about 17 people to donate us. And then we could all go!

I do not know actually what else to say! It’s so many things going around!
Generally I would say that’s “OK”.

Did any of you went to procession? I like processions!

I would like also ask all scouts and cubs to follow yours decalogue and rules which you was given. Because nobody can push you to be a one of us-this have to be your one choice!
I’m trying to explain my scouts that when you decide to be one of us you need to voluntary say “YES”, to your decalogue, adventure, hard work, fun and rules!

Lots of love
tucha

Długo bardzo

2009-05-20T17:28:00.002+02:00

długo nic nie pisałam, a to dlatego, że nie było internetu.
W tym czasie, zdarzyło się naprawdę wiele.
od taki zwyczajnych, że byłam na 2 wycieczkach, jednej 2 dniowej drugiej 5 dniowej
poprzez to że I i C nie są jeszcze ustawieni
do tego że groziła nam powódź i mięliśmy duży pożar... nie mamy już kuchni, łazienki, Arnold stracił pokój, nie ma kotłowni, okopcona kaplica...

Był Kristof
choruje jedno małe prosiątko
z sześciu szczeniaków zostało 4
nowe ogrodzenie prawie skończone
posprzątałam w pokoju
przyszła paczka z Polski od najlepszej gromady na świecie
kupiłam mundury dla mojej drużyny
byłam na świetnym koncercie Czesko- Mongolskim
szyję sobie delę- narodowy strój
za tydzień wakacje
życie się troczy jednym słowem

i to dobrze się toczy

zobaczcie zdjęcia z wypadu na Gobi: http://picasaweb.google.com/gobidesert2009

pozdrawiam

ps. minęło pół roku od przyjazdu do Mongolii

PHOTOS

2009-04-14T05:29:00.000+02:00

New dzurag ;) pictures, in Picasa...
http://picasaweb.google.com/nartabejn

Welcome

Najnowsi mieszkańcy

2009-04-08T06:05:00.003+02:00

"Harcerz w każdym widzi bliźniego, a za brata uważa, każdego innego hacerza"

2009-04-03T18:30:00.004+02:00

Taki był mniej więcej temat dzisiejszej zbiórki.
Gawęda trudna- pantomina; abstrakcyjna, nie łatwa do zrozumienia przez maluchy, konieczne później jej omówienie.
Zabawa w potwory, wyklejanie skałta z innego kontynentu, elektryczne krzesło, a seja bum... nic wielkiego, ale wychodzi :)

18-19.04.2009
Czeka nas pierwszy biwak :) śpimy w starym, opuszczonym zamku, czyli w szkole :) ale spoko, szykuje się nie źle. Zgubiłam scyzoryk i nie mam czołówki. Rozklejają mi się trochę treki, ale jeszcze do listopada dociągnąć muszą :)

Żniwo :)

2009-03-31T16:28:00.005+02:00

Z piękną informacją, promieniejąc z radości i już od progu krzycząc, wrócili wczoraj dwaj chłopcy z egzaminu! Otgondylgier i Ganzorik, zdali egzamin i zostali dopuszczeni do CHRZTU i PIERWSZEJ KOMUNII ŚWIĘTEJ!!! Dzieciaki zaczęły im gratulować, klepać po plecach, przytulać, ściskać, i chyba trochę zazdrościć :) ale to dobrze, może to będzie ich motywatorem?! Otgondylgier- już nie długo Jakub, oraz Ganzoik, przyszły Dominik, do dzisiaj chodzą z "bananem" na twarzy ;) ja też się strasznie cieszę. Po ich Chrzcie i Komunii, będzie nas już 8-cioro! plus troje pracowników! To już prawie jak parafia!

Rozsadza mnie radość i duma z naszych chłopaków! Eh, super!

Dominik:

Kuba (i ja; nie miałam pojedynczego zdjęcia):

ps. oboje są scoutami, czyli w drużynie będzie nas czworo!

Kochać, pięknie

2009-03-26T15:24:00.003+01:00

Kochać, miłość
Próba, oddanie się woli Pana

Choć nie osobiście, doświadczam tego tutaj

Jestem świadkiem, jednej z najpiękniejszych rzeczy na ziemi!
Miłości dwojga bliskich mi osób (choć tak naprawdę, bliskich od niedawna)

Miłości, która urodziła się tutaj u nas, w Mongolii
nie urodziła się w Polsce, nie w grupie wolontariackiej
tylko tu! musieli przyjechać tak daleko, by być tak blisko

Wiecie, jak to jest :) patrzeć jak ludzie promienieją!
Zmieniają się!
Odmieniają innych?!

Każdego dnia, oboje wstają do pracy, wypełniając swoje obowiązki najlepiej jak potrafią, aby w chwili wytchnienia, wymienić się pojedynczym SMSem, a w sobotę, kilku godzinnym spotkaniem- jak nie ma pracy.

No i znów tydzień się zaczyna, i znów wieczorne rozmowy, nabijanie się, plany, pomysły, jak to babskie ploty ;)

Fajnie jest widzieć, czuć i oddychać rodzącą się miłością.

- wystawiam posta, bez zgody zakochanych, bo gadają ze sobą i nie zwracają na mnie uwagi- ;)

super, co?

po udanej zbiórce

2009-03-20T15:01:00.004+01:00

Czuwaj!

Dzisiaj odbyła się kolejna zbiórka, dość udana :) każda kolejna jest, jak by lepsza. Więcej pamiętają, lepiej gawęda mi idzie, więcej zabaw, pląsów... więcej braterstwa, zaufania. Boże, jak to dobrze, żeś mi pozwolił przyjąć harcerski styl życia za swój, dzięki temu, mogę odnaleźć dobro w wielu naszych dzieciakach. To naprawdę, wielkie błogosławieństwo być harcerzem, móc Prawo i Przyrzeczenie Harcerskie, dobrowolnie przyjąć jako dodatkowy dekalog życia. Dzięki Wam, ze myśli w Dzień Myśli Braterskiej, dzięki za kartkę, za pamięć.

Naprawdę się staramy pracować dobrze, różnie to idzie, ale staramy się, nasze harcowanie raczkuje, potrzebuję zrobić wyczyn z wędrownikami- może jakiś pomysł?

Pozdrawiam,
Czuj!
Czuwaj!

GAFA

2009-03-16T16:05:00.002+01:00

No tak, ja przecież w ogóle to Wszystkich serdecznie pozdrawiam
Wiadomo, najbardziej to MAMY, Mamę z Gdyni, z Cybinki, Mamę Czarka
no i Wszystkie Mamy!

A także tych, którzy zaglądają tu czasem, przypadkowo, celowo, regularnie...

ucałowania!

ps. kupiłam sobie dzisiaj 3 pary rajstop

bez skromności

2009-03-14T13:38:00.005+01:00

He he

bez skromności myślę, że jesteśmy (chyba) najbogatszą placówką misyjną na Świecie!
No serio, serio. no bo która placówka, ma takie niesamowite dzieciaki jak my?! Pewnie inni wolontariusze powiedzą to samo o swoich i się zbulwersują, ale musicie sami to przyznać i się z tym pogodzić :) dzisiaj po ponad półtora godzinnej lekcji angielskiego, sto procent z moich uczniów, skumało co to: NORTH, SOUTH, EAST, WEST :) czyli, troje! Co prawda, to że siedemnasto i osiemnastolatkowie, uczą się z książki dla dzieci, to mały poślizg, no ale, wyjątki stanowią regułę ;) kolejno: kiedy ginie sobie piłeczka do tenisa stołowego, (prawie) zawsze któryś ze starszych chłopców, podejmuje śledztwo- różnymi metodami i z różnym skutkiem, ale różnorodność, to przecież bogactwo! W jakiej innej placówce są ruchome ściany?! gdzie są magiczne drzwi, co jednego dnia masz problem otworzyć a innego otwierają się same, i nie da się zamknąć? Gdzie na Świecie jest taka druga różnorodna wspólnota, która uczy się pilnie- współpracować?! i wychodzi jej to coraz lepiej! Gdzie takie dzieci, co grają w kosza lub w nogę w samej koszulce, kiedy minus 10 albo minus 15, no gdzie?! No przecież tylko tu! Kurka! i takich przykładów mogła bym pisać i pisać, tylko że później nikt tego nie przeczyta ;)

oj kochani, możecie nam tylko zazdrościć!
Iwonka i ja, każdego dnia odkrywamy coś nowego, zaskakującego, wspaniałego
coś co daje siłę na dalsze kroki, no i to, że Pan jest tu z nami, jest tak blisko, jest w zwykłości, w codzienności, w naszych małych wielkich pociechach!

MAMO CEZAREGO!
Uwielbiamy Cię :) dzięki Pani wiem, że czasem ktoś nas czyta :) i to podnosi nam ducha i wenę do pisania ;) dziękujemy i pozdrawiamy ;)

a matematyka nie jest łatwa (dzurag made by Czaris; dzięki):

piec jest gorący a ja mam ogon:

od dzieciństwa

2009-03-11T01:36:00.004+01:00

Od dzieciństwa lubiłam uczestniczyć w życiu Kościoła, bardzo "lubiłam" Drogę Krzyżową.
Jeśli Drogę Krzyżową, można lubić, to ja lubiłam i chyba nadal lubię. Można prawdziwie spróbować pójść za Jezusem. Wraz z sercem idzie też wyobraźnia, jaki ból, jaki trud...
Czy ja niosę swój krzyż z godnością? Czy umiem się podnieść? Czy umiem przystanąć nad cierpiącym? otrzeć twarz?! czy umiem cierpieć z Matką? ile razy lamentuję i marudzę, często nad tym co nie trzeba?! takie i inne pytania chodzą po Drodze Krzyżowej, po mojej głowie, po moim sercu.

Każdego dnia wstać rano, wziąć swój krzyż z szacunkiem, ucałować
Pościć tak, żeby tylko On wiedział
Cierpieć tak, żeby nie wiedział nikt

Pieniądze nam dajcie

2009-03-04T02:40:00.012+01:00

Wiecie lub nie, nasz dom się sypie, w planie nowy mamy, ale brak kasy :)
Wiadomo, żeby nowy dom zbudować, potrzeba pieniędzy, no więc jeśli znacie kogoś, kto ma jakąś ogromną ilość pieniędzy do przekazanie, dajcie mu znać o nas. Budynki w których mieszkamy obecnie, a także nasza szkółka i kuchnia, sypią się i pękają. Bardzo płytko pod ziemią jest woda, no i teraz jak już się rozmraża, ziemia się rusza a z nią budynki. W nocy lub w ciszy, można dostać zawału serca! Kiedy nagle potrafi szyba sobie pęknąć, albo ściana się trochę obsypać. W kuchni mamy taki spad, że nie można nalewać herbaty do pełna, bo jak się postawi na stół, to się wylewa, tak jak zupa czy inne napoje. Nie mówiąc już o tym, jak wygląda łazienka chłopców, która ma takie dziury, że lepiej nie wiedzieć.

LUDZISKA, SZUKAMY WIĘC PIENIĘDZY NA WYBUDOWANIE NOWEGO OŚRODKA, W INNYM MIEJSCU. BĘDZIEMY W NIM NIE TYLKO MIESZKAĆ, ALE BĘDZIE TAM TEŻ SZKOŁA DLA NASZYCH I SĄSIADÓW DZIECI, BĘDZIE OGÓLNODOSTĘPNA STUDNIA A W PRZYSZŁOŚCI I ŁAZIENKA. TAK, ABY UŁATWIĆ TROCHĘ ŻYCIE NASZYM SĄSIADOM. NIE KRĘPUJCIE SIĘ PRZEKAZAĆ NAM "KUPĘ KASY" ALBO ZNALEŹĆ KOGOŚ, KTO TO ZROBI.

odsyłam do zdjęć:

Tej podłogi nie da się wykończyć, bo pod nią regularnie pęka rura (łazienka Iwi i moja):

Wejście do budynku dziewcząt:

Sopocka krzywa willa może się od nas uczyć:

Tego okna już się nie da zamknąć (przez okno widać kuchnię)- okno w szkole:

Ściana w szkole:

Sufit w łazience chłopców:

Pokory

2009-03-01T08:15:00.006+01:00

Temat trudny, uczy się pokory. Każdego dnia, chciało by się jej mieć więcej, z jakim wielkim trudem ona przychodzi... przychodzi, powoli, po trochu, wciąż za mało, wciąż nie dość.
Kurka, jak by się chciało jej mieć na zapas... jak by się chciało mieć na nią przepis, receptę, radę, system, sposób. Szkoda, że nie ma.

Jak się uczyć jej?

Żadnej decyzji, nie można podjąć samodzielnie, żadnej kroku, żadnego sposobu.
Kiedy zbiórka, biwak, wyjście i czy w ogóle pozwolić? Nawet sposób współpracy z dziećmi, kontakty, wszystko musi być "zapytane"/"pozwolone".

Nie ma mowy o własnych decyzjach, krokach, sposobach. To jest właśnie wspólnota, dzięki temu, można zapobiec "głupim pomysłom", nie udaniu się czegoś, może nawet czemuś niebezpiecznemu. To właśnie zaleta wspólnoty, różnorodność w patrzeniu, w kulturze, dyskusji, sposobie. Możliwość czerpania i dawania, uczenia i nauczania, wspólnego odnajdywania "złotego środka".

Zaleta, czy wada? a niespodzianka, zaufanie, swoboda, uwolnienie charyzmy...

WSPÓLNOTA, zalety ma, ale ma też wady. Jak wszystko, ale wiele w kierowaniu wspólnotą, zależy od nastawienia jej składu. My rzadko ryzykujemy, brak nam jednolitości, ale jest wsparcie i nauka wyrozumiałości i POKORY! (mojego celu od dzisiaj).

To dla tych, co wciąż dopytują z KIM tu mieszkam:

Skład mieszkańców Amgalan: (za mocne słowa,przepraszam, to ocena subiektywna)
- 26 niesamowitych, cudownych, grupowych indywidualistów, naszych kochanych dzieciaków!
- Dyrektor- Fr. Paul (Chiny, 50lat)- skromny, mało zdecydowany, choć czasem zadziwia i imponuje natychmiastowymi decyzjami (nie oceniam czy dobrymi, czy złymi), nie pewny siebie i swojego zdania, często patrzy w podłogę, opanowany, sympatyczny, z wesołym usposobieniem, pracowity- biurowo, pomocny, rozważny, człowiek modlitwy, mówiący trafiające homilie, czasem cykor, pogodny, fajny gość.

- Ekonom- Fr. Wiktor (Polska, 35lat)- zakręcony, zmienny, wesoły, przekładający rzeczy z kąta w kąt, z miejsca na miejsce, realista, lubi zwierzęta, zna się na żartach, potrafi przygadać, lubi spać, pięknie żyjący. Obecnie, nie obecny- czyli urlop w Polsce.

O Reszcie ekipy napiszę później, bo muszę iść na kolację.

Puentą wypowiedzi mojej jest: Kocham nasze DZIECIAKI!
PS. jak by brakowało Wam intencji do modlitwy, pomódlcie się o pokorę dla mnie.
Dzięki.

Nazbierało się

2009-02-28T12:46:00.006+01:00

Nazbierało się, nie było trochę internetu, więc może część streszczę. Nie będzie chronologicznie, ale to nie szkodzi.

Mangadziaw u Ganzorików
Przygotowania do Cagan Saar, wiadomo, zaproszenia na gościnę wiadomo, ale nie spodziewałam się 3dniowego zaproszenia przez rodziców jednego z naszych chłopców. Bardzo mi się miło zrobiło, ale wiadomo, pojechać nie bardzo; jedna gęba więcej do jedzenia i picia, jedna więcej krząta się po jurcie, poza tym Inchtur był chory i ktoś musiał być na w razie czego, zresztą Dyrektor od razu powiedział, że nie no i już nie było wątpliwości. Ponieważ Ganzorik (lat 19) ma bardzo dobre serce, postanowił zabrać ze sobą najmniejszego z naszych chłopców, który by zupełnie nie gdzie nie pojechał i zupełnie nikogo by nie odwiedził, bo zupełnie nikogo nie ma. Radość tego małego 7latka, była tak wielka, że ciężko było się na niego spojrzeć i nie uśmiechnąć, ech, fajowo.
Chłopaki wrócili już cali i zdrowi i nawet prezent mi przywieźli, i Mangadziaw, jest tak szczęśliwy, jak chyba nigdy przedtem.

Wypad za miasto-pożar

W piątek (27.02) Gosia i Rafał (polskie małżeństwo, misjonarze)zabrali nas (Iwonę, Czarka i mnie)na wypad za miasto. Pojechaliśmy do pięknej doliny, skąd rozpoczął się nasz mały spacer. Po chwili Iwona z Czarkiem poszli inną drogą a Gosia, Rafał, ich syn Zbyszek i ja, poszliśmy inną. Po pewnym czasie się spotkaliśmy, i opowiedzieli nam, że ktoś za nimi idzie, i faktycznie, szedł. Szedł za nimi typowy mongolski pasterz, którzy za górką miał stado. Ciekawy kto dobrowolnie chodzi po górach, poszedł za białymi twarzami. Spotkaliśmy się, pozwolił na wspólne zdjęcie, zamieniliśmy kilka zdań i każdy poszedł w swoją stronę. Kiedy było już widać parking, na którym stała nasza maszyna, podziwiałam jak z dachu pobliskiego budynku unosi się para (jak się później okazało, dym). Kiedy siedzieliśmy już w samochodzie, zaniepokoiło nas zamieszanie, wynoszenie rzeczy, noszenie wody, ziemi, piachu... Rafał poszedł się zapytać co się dzieje, okazało się, że potrzebują pomocy. Pali się, nie umknęło to uwadze. Budynek drewniany, ogień szybko się rozprzestrzeniał, pomogliśmy wynosić rzeczy, nosić wodę, gaśnice nie działały... doceniam kurs KSRG. Kiedy paliło się na dobre, pobliskie jurty (turystyczne)okazały się niebezpiecznie blisko, zaczęła się ewakuacja jurt. Nie muszę chyba dokładnie opisywać, w jakim stanie była właścicielka, kiedy palił się dobytek całego jej życia. Nie wiele zrobiliśmy, może dało by się więcej, ważne że nikomu się nic nie stało.Chciałam zostać do końca, nawet jak już przyjechała straż pożarna, ale nie byłam przecież sama, nie swoim samochodem. Usprawiedliwiałam się późniejszą modlitwą, ale i tak chciałam zostać do końca. Nigdy, jako harcerze, strażacy, ratownicy, nie powinniśmy zostawiać tak sytuacji, jak zostawiłam ja. Przez myśl chodziło mi jednak to, że jak powiem, że zostanę, to oni też zostaną i nie będzie im się to podobało... eh... do dzisiaj mi to leży, gdzieś na wątrobie.
Służba ma przecież trwać do końca, ta za którą się nie dziękuje. Ma trwać, mamy czuwać! Mamy służyć, o braci harcerska, powiedzcie, że myślicie podobnie...

Taksówka
Również wczoraj, wieczorem, poszliśmy na pizze, do miasta, z okazji minionych urodzin Czarka. Lucyna- polska nauczycielka, Iwi, Czaris no i ja. Spędziliśmy miło czas, po czym taksówką (znów trochę w brew mojej woli) pojechaliśmy do szkoły, skąd odebrał nas Fr. Pol (też trochę wbrew mojej woli). No, ale o taksówce miałam pisać, więc taksówkarz, pan inżynier, mówił biegle po angielsku a także po rosyjsku, niemiecku i po polsku. Był w Gdyni i w Gdańsku. Wziął jedyne 2.500 tugruków, a powinien przynajmniej 5.000. Bardzo było miło i sympatycznie. Polecam taksówkę nr 2629.

o Cagan Saar- w skrócie
To po prostu trzeba przeżyć! Ciężko opisać tradycje, rytuały, gesty, które się pojawiają, które są istotne, ważne... Dopiszę więcej, przy zdjęciach w galerii (zdjęcia za kilka dni).

Pochwalnie o dzieciach
Eh, to miał być długi wątek, ale będzie zwięzły.
Jedynie na kilka dni wyjechały do bliskich, krewnych i znajomych, zrobiło się cicho i pusto. MASAKRA! Najlepiej to bym zadzwoniła do każdego po kolei, i zapytał się czy jest już w domu, czy zastał rodzinę, czy jest ciepło, czy jest jedzenie, prezenty, łóżko? Umyte zęby, przebrana piżama... chyba wiem jak się czują rodzice wysyłając dzieciaka na pierwszy biwak. No, ale dzięki Bogu, część już wróciła, jutro wróci więcej.
Miało być pochwalnie, i też miało być długo, ale krótko będzie, nasze dzieciaki są naprawdę super, wspaniałe.

Ciśnie się na palce jeszcze kilka spraw, ale nikt tego nie przeczyta, więc może jednak pozostawię, to tylko dla siebie.

Zdrowa, nie tęsknię, trochę się lenię, zadowolona. Kochająca, raczej uśmiechnięta, trochę rozdarta, tęskniąca za adrenaliną i przygodą, Wasza tucha.

Wolontariat

2009-02-12T02:40:00.003+01:00

Co to jest w zasadzie ten wolontariat? Hm, tu w Amgalan, mój wolontariat składa się z zupełnie zwykłych rzeczy (ale w nie zwykłym miejscu z nie zwykłymi ludźmi). Zwykłe rzeczy, o których w Polsce nie pomyślała bym pewnie nigdy, w ramach pracy- wolontariatu. Przerzucenie węgla z przyczepy, zmielenie jedzenia świniom, zrobienie gimnastyki z mniejszymi dziećmi. Czy takie zajęcia, można rozpatrywać w ramach wolontariatu? w kategorii pracy? praca- bez wysiłku, to dopiero... ale może chodzi tu o to, żeby być? Żeby tylko pomagać? Żeby dać rano śniadanie i nakleić plaster na skaleczony paluch. Może trzeba się mongolskiego uczyć, który tak ciężko przychodzi. Dzisiaj nie umiem odpowiedzieć, na żadne z tych pytań. Póki co, jestem tutaj, naklejam plasterki, daje witaminę C, przerzucam węgiel, uczę angielskiego, robię gimnastykę, prowadzę drużynę, ot, zwykłe rzeczy. Ale także się cieszę, że tu jestem, że mogę uczestniczyć w codziennym życiu, nie codziennych ludzi, w ich nie zwykłej codzienności. Ot, być po prostu szczęśliwą :) tylko tempa mi brakuje.

Pozdrawiam zapracowanych :*

Photos in Picasa

2009-02-08T16:24:00.001+01:00

Preparing to New Year :)
Cagaan sar!

http://picasaweb.google.pl/nartabejn/CagaanSarPrzygotowaniaDoNowegoRoku#

aha

2009-02-08T06:37:00.003+01:00

z racji tego, że idzie do nas wiosna
zielona i radosna
i lody już topnieją
i dzieciaki częściej się śmieją

promienie ziemię rozpuszczają
budynkami poruszają
dzięki temu kaloryfery i rury pękają
nam pokoje podlewają

wczoraj ziemia się rozpuściła
kaloryferem poruszyła
rura tego nie wytrzymała
i wodę puścić musiała

tak się dzieje kiedy ciepło się robi
kiedy wiosna z ciepłem nadchodzi
wszystkim wtedy poruszają
w serca trwogę nam wlewają

Różne rzeczy

2009-02-08T04:47:00.005+01:00

Różne rzeczy dzieją się w naszym życiu. Nie spodziewamy się czasem takiego obrotu sprawy, jaki zastajemy. No i tu na przykład, usunięcie z naszego domu, jednego z chłopaków. Jeszcze bardziej nie spodziewałam się, że się poryczę, przy jego pakowaniu- wyjeździe. Mieszkał tu 6 lat, czyli dłużej niż ktokolwiek z nas tu obecnych. Był tu mieszkańcem jak nikt, wpisany w historię domu, i nagle go nie ma. Sześć lat nie pomogliśmy mu zagospodarować agresji, jaka czasem bardzo dynamicznie i niebezpiecznie z niego wychodziła. Sześć lat, nikt mu nie pomógł, i teraz też mu nie pomogliśmy. Już dawno powinien być pod opieką specjalisty, bo chyba rzadko takie reakcje pojawiają się z dnia na dzień. Teraz jest w policyjnym ośrodku; wiemy jak wyglądają takie ośrodki w Polsce; trudno mi wyobrazić sobie taki ośrodek tutaj. Chłopcy nie chodzą do szkoły, przychodzi do nich nauczyciel, a on zaczął robić bardzo duże postępy w angielskim. Pozostali chłopcy tam, to -z tego co wiem- mali przestępcy, jednak nie jest to ośrodek poprawczy. Nasz Ama, będzie tam się męczył, tak mi się wydaje. Wydaje mi się, że skrzywdziliśmy go, zawsze to lepiej mieć "złego" w dobrym środowisku, niż pakować dobrego w "złe" środowisko. Ama jest agresywny i czasem nieobliczalny, ale ma bardzo dobre serce, umie zajmować się mniejszymi dziećmi i robi to z chęcią i poświęceniem. Miałam nadzieję, że zostanie zastępowym w tworzącej się drużynie... trochę więc se poryczałam. Mam nadzieję, że wróci.

Kolejna sprawa, to uznanie, pewnego rodzaju uznanie, można uzyskać, przelewając zupę z gara do koryta. Tak, tak, było to dla mnie miłe zaskoczenie, kiedy usłyszałam: o, polsz hun, strong- polski człowiek, silny. Tylko, że garnek nie był ciężki, chodziło bardziej o to, że zrobiłam to inaczej niż było to robione do tej pory i mogło to wyglądać na to, że to jakiś wyczyn jest ;) fajnie, miło. Uznanie to ważna sprawa.

Wczoraj odbyła się pierwsza zbiórka tworzącej się drużyny. Przyszło około 17 osób, i wyszło naprawdę ciekawie, szczególnie moja pierwsza gawęda po mongolsku, składająca się z około 15 słów powiedzianych naprzemiennie, później od tyłu, później trochę jeszcze coś pokręciłam, ale dzieciaki uznały, że rozumieją o co mi chodzi :) później jedne ze starszych chłopaków, który wyłapał sens mojego bełkotu, przetłumaczył chłopakom o co mi chodziło :) tematem zbiórki, był oczywiście scoutting. Powiedzieliśmy sobie co to jest WOSM i WAGGGS, Baden Powell i scoutowy uścisk dłoni. Kilka zabaw, ćwiczenie i piosenka, najpierw polska, później mongolska. Wieczór należy zaliczyć do udanych. Pierwsze spostrzeżenie jest takie, że drużynę trzeba będzie podzielić na 2 grupy wiekowe, zuchy i harcerzy oraz harcerzy starszych i wędrowników razem. No i podział nie będzie względem klas szkolnych, bo to by oznaczało, że w pionie młodszym był by 18to latek, bo jest w 5 klasie. Podział będzie zależał od indywidualnego rozwoju i zaangażowania chłopaków i dziewczyn.

Tworząca się kadra drużyny, ma szansę na przetrwanie, jeśli tylko pozwolą sobie na trochę szaleństwa i odpowiedzialności. Zobaczymy po biwaku, bo trzeba już powoli myśleć o biwaku. Pierwszy będzie pewnie w ich szkole, kolejne- się zobaczy.

Tak czy siak, nasze cudowne dzieciaki, są wyjątkowe :) i tyle.
Teraz mniejsi bawią się na podwórku, w zabawy podwórkowe, więc nie należy im przeszkadzać, starsi zaraz będą się uczyć, bo od poniedziałku mają egzaminy semestralne.

Jeśli macie jakieś konspekty naprawdę udanych zbiórek i biwaków- poproszę.

Czuwaj
tucha

no to budżik ;P

2009-02-03T03:43:00.001+01:00

Hej Bączki, Hey ... a tak w ogóle, to stuknęła mi 23ka

2009-01-31T06:54:00.005+01:00

No i cóż
mamy dzisiaj wielkie święto, Świętego Jana Bosko!
Tylko jakoś wyszło tak, że dzisiaj mi się trochę... przeziębiło :)
no ale w myśl dobrze nam znanej zasady, co nas nie zniszczy to nas wzmocni, staram się "siedzieć prosto". No wiecie, nie trzeba marudzić ani narzekać, lepiej pogwizdać, tak jak to robią harcerze :)

Dzisiaj kolejny dzień, jaki spędzam przed monitorem, piszą plan pacy drużyny.
Nie od dzisiaj wiadomo, że dobry plan i podział obowiązków, to już połowa sukcesu, jeszcze tylko trzeba trochę chęci i już sukces gotowy. Tylko, że no... ten tego, czy podzielimy dobrze pracę? czy plan będzie na pewno dobry?! nie ma co gdybać, tylko sprawdzić to -uwaga, trudne słowo- empirycznie!

Kot podrapał mnie po brodzie, więc wyglądam jak łajza :) a tak w ogóle, to już dzisiaj jest dobry dzień, bo Brother zaczął się do mnie normalnie odzywać! No bo sprzeczka była, ale już się skończyła, no to i nie ma o czym pisać.

Z ciekawszych spraw, to nie dostałam jeszcze paczki od Kristofa, czyli idzie już 2 miesiące- czy dojdzie?, no i czekam na list od Kai.

Jak już pisałam, jestem prawie zdrowa na ciele a na pewno na duchu. Sami pomyślcie, ile to Pan Bóg robi dla nas psikusów, żeby nam ślepakom pokazać: EEEJ, ja Cię Kocham Gamoniu!

Więc Gamonie! proponuję się odwzajemnić i zabrać się za miłość do Pana i bliźniego. W każdym jest Jezus, czasem tylko dobrze schowany :)

Pozdrawiam wytrwałych w czytaniu wypocin, nie mylić z wymiocinami!
Już wystarczy
buziaki
tucha

Jest pięknie- Here is beautifull

2009-01-22T17:02:00.003+01:00

So today i decided to write to You about our kichen. Maybe this kichen is not the best kichen in the all wrold, but have many "+"es. The big + that we all can come in, and seat together! Next is that there is usually somebody, next that therewe can play table tennis, next that there we usually get something eatable to eat, sometimes it is teasty, sometimes warm, You know, live is live.
Hmmm i can write many things about our kichen, but now i want to say, how beautifull its now, so all windows and doors are frozen! all is white! when the wind is blowing inside, than its so magic, that u cant imagine! All white windows, u cant see something and great white door, wich u cant open or close because if u have little wet hand its sticking! he he funny fealling. our kichen, magic place... thats a pity, that here are no beavers or cubs, than they can play like in magic place or snow land... king of frozen :D tomorrow, i will make some photos and put to picasa.

Dzisiaj napiszę kilka słów o naszej kuchni. To nie jest najlepsza kuchnia jaką widzieliście, to jest taka kuchnia co byście raczej się zastanowili, czy wolicie umrzeć z głodu czy jednak zjeść u nas ;p nasza kuchnia ma wiele plusów. jest duża, mieścimy się w niej wszyscy na raz, przeważnie zawsze możesz tam kogoś zastać, pograć w tenisa stołowego, czasem dostać coś zjadliwego, czasami smacznego, czasem ciepłego, no wiecie,życie jest życie.
Mogła bym napisać jeszcze trochę o tej naszej kuchni, ale do sedna, jest piękna bo zamarzła! Okna są tak bialutkie że zupełnie nic przez nie nie widać. I drzwi,kiedy przelatuje przez nie wiatr, robi się taki piękny biały obłok i jest tak magicznie! Wiatr prześlizguje się pomiędzy drzwiami i wypełnia pomieszczenie orzeźwieniem. Jak wchodzę rano, jest ciemno, zapalam światło i już jestem w komnacie królowej śniegu. Sami widzicie, kuchnia- takie zwykłe magiczne miejsce. Zuchy mogły by tu nie źle wczuć się w zimowe sprawności, człowiek zimy, królowa śniegu itp. Jutro postaram się zrobić zdjęcia i wrzucić na picasę.

Pozdrawiam i krainy Królowej Śniegu i Czyngis Hana

Photos in Picasa

2009-01-16T08:58:00.000+01:00

I just put some photos to Picasa web side.
Na Picasie kilka nowych zdjęć.

Is there any body who read my blog?
Czy ktoś w ogóle czyta mojego bloga?

a u nas

2009-01-14T16:35:00.003+01:00

może być źle albo dobrze, ale nigdy nudno!
Dzisiaj ostatecznie została podjęta decyzja, że dziewczyny i my, przenosimy się do budynku chłopaków. Temperatury w naszych pokojach, wahały się w granicach od około -1 do maksymalnie 10 stopni Celsjusza.

here in Amgalan, can be good or bad, but never boring!
Today we decided to change our building, so now, girls and we are living in boys building. Temperatures in our before house was between -1 till maximum 10 Cel. degree.

Część dnia poświęciłyśmy więc ma przeprowadzkę i organizację, w końcu mieszkamy w 6ść w jednym pokoju. Aha, i jeszcze zalewaliśmy dzisiaj pompę do wody, i przymarzły mi podeszwy a przy próbie oderwania ich, naderwałam se trochę podeszwę... ;P

Part of day we spend on moving from one to other home, organisation and so one, now we are 6 in room, so good org. is nead. Aha,before we was carring wather, to prepare wather pomp to work, by shose frossen to groun,d so now my shose are little broke ;P

Największym osiągnięciem dnia dzisiejszego, jest to, że Sojlo rozgryzł termometr i prawdopodobnie połknął trochę szkła i rtęci.

The biggest item of this day, is fack that Sojlo bit termometer and probably swollow some part of glass and some Mercury!!!

Dobranoc
Good night

ani to, ani to

2009-01-11T03:52:00.002+01:00

Tak więc, generalnie wszyscy jesteśmy zdrowi na ciele :) bo nie wszyscy na umyśle. Są tacy co nałogowo wciągają Nutellę czy Coca- colę, tacy co nałogowo robią kartki i piórniki, tacy co chorują i czasem ku zaskoczeniu wszystkich, umyją włosy! Inni mają połamane palce, tacy jak Amarsana, lub wrastające paznokcie, tacy jak Batulag. Więc można by powiedzieć, że jesteśmy zdrowi! o! Teraz kiedy mamy trochę internetu, zmuszę się do napisania czegoś po angielsku ;) może nawet zmniejszę ilość błędów. Trzeba było by też, jakieś zdjęcia podrzucić na Picasę... ale... no sami wiecie... ;)
Aha, no i lenistwo nie popłaca! Wczoraj na wieczór byłam zbyt leniwa, by pójść zamknąć kuchnię, no i rano dzień zaczęłam od sprzątania resztek obierków i innego jedzenia, bo nasze szanowne piesy, raczyły się posilić. Więc co, jak się nie chce czegoś zrobić, lepiej zrobić to od razu, bo później będzie jeszcze gorzej ;P

jak nie urok to ... :) jak nie gruźlica to tyfus

2009-01-07T05:43:00.002+01:00

eh, no to już wiem, że na misjach nudzić się nie da. To dobrze, bo dzieje się coś, no ale szkoda, że inni muszą cierpieć. No i teraz tak, najpierw było u nas podejrzenie gruźlicy, a co tam! Przecież nie będziemy się oszczędzać, teraz jeszcze mamy do wyboru czerwonkę lub nawet tyfus. Nie ma co, nie jest źle, dopóki nic się nie potwierdzi, nie ma co panikować, więc idę robić lekcję, wietrzyć pokoje, gotować pościele i takie tam inne drobne zabiegi ;) jeśli chodzi o minione dni, to opiszę później, bo teraz trzeba do roboty się brać! Pozdrawiam więc i takie tam inne.

Dbajcie o siebie, myjcie ręce, gotujcie warzywa i mięso, zmieniajcie pościel i bieliznę, no i czasem też skoczcie pod prysznic.

Engl. verssion comming soon.

Dostałam prawą i lewą rękawiczkę z jednego kompletu. (engl. version comming soon)

2008-12-10T14:46:00.002+01:00

No ale czas pomiędzy ostatnim a dzisiejszym zapisem (ponad tydzień), pozwolił na zebranie kilku ciekawych nowości jak i kilku innych , mniej ciekawych. To nic, że nie zachowam ciągu, ale w ten sposobów wyselekcjonuje się to, co naprawdę ciekawe i godne uwagi. Tak więc od ostatniego czasu nie zmieniło się nic w sprawie Iwony dokumentów- nadal ich nie ma… głupio strasznie, ale stało się. Ponieważ jak już się przekonałam, moja współsiostra, jest straszną szczęściarą ;) nie tylko na misje pojechała ze mną, zginęły jej dokumenty ale także przy rąbaniu krowy, skaleczyła palucha… tylko że bardzo się postarała i zrobił się najpierw czerwony, później żółty, ostatnio lekko zielonkawy, ale dzisiaj wygląda już całkiem jak ludzki palec.
Teraz coś bardziej mongolskiego, obczajam już wszystkie imiona dzieci, znam kilka podstawowych słów, takich jak: piłka, kolorowanki, nie ma, wyjechał, przepraszam, proszę, dziękuję, tak, nie, źle, nauczycielka, mięso, wystarczy, tłumacz, dzień dobry, dobranoc, jak się masz; może znalazło by się jeszcze kilka. Dzieci, większość z nich, to jednak doświadczeni przez życie mali mężczyźni, niektórzy mieszkali na ulicy, inni w patologicznych domach, innych zostawili rodzicie, albo nie żyją. Część z nich nie zna swoich bliskich, inni nie wiedzą czy i ile mają rodzeństwa. Pomimo ogromnego bagażu doświadczeń jaki już ich obciążył, potrafią śmiać się, być mili i życzliwi, pracowici i leniwi, kłamać i być szczerymi do bólu. Większość jest mega talentami wokalnymi lub tanecznymi, bardzo lubią muzykę, ale niestety również telewizję, przed ekranem potrafią spędzać długie godziny. Staramy się więc, by zajęcia przez nas prowadzone były na tyle atrakcyjne, by pokonać „szklany ekran”. Dzieci, nie wszystkie mają tyle szczęścia co nasze, żeby zarobić na życie (czasem i całej rodziny) nie chodzą do szkoły, tylko pracują. Za każdym razem, kiedy wyjeżdżamy z Amgalan do centrum, przy drodze stoi dziewczynka w wieku około 15 lat, sprzedaje popakowany w worki węgiel i drewno opałowe. Kiedy podczas wyprawy na zakupy, znów ją zobaczyłam, zaczęliśmy rozmawiać z Księdzem Wiktorem o pracujących dzieciach. Do jednego z księży ze szkoły Don Bosco przyszła dziewczynka, która poprosiła go, żeby pożyczył jej pieniądze, zapytał więc na co, ona że na jajka. Ksiądz zaproponował, że jej kupi, ale ona chciała ich 30. jak się okazało, kupuje 30 jajek, gotuje je w domu na twardo a później sprzedaje na przystankach autobusowych. Zarobione pieniądze przeznacza na utrzymanie całej rodziny, a za zwrócone koszta kupuje kolejne 30. jajek, gotuje i znów sprzedaje. I to są całe jej wakacje. Nie dowiedziałam się czy skończyła szkołę i co się teraz z nią dzieje. Krótka, ale wymowna historia, której nie trzeba komentować.
Z rzeczy bardziej wspólnotowych, dzieciaki przeziębione, Brother Arnold, Father Wiktor, Iwona Sister też, Father Poul też zaczyna się rozkładać. Szpital na peryferiach ;)
Z informacji dobrych, dostałam komplet rękawiczek, początkowo dwie lewe w różnych rozmiarach i kolorach, ale teraz już mam parę która pasuje do siebie. Założę je na dzisiejsze spotkanie z Panem Konsulem, zaraz umyje włosy i trzeba będzie się jakoś ludzko ubrać.
A dzisiaj rano poszła dętka w naszym szkolnym autobusie, więc maluchy pojechały mniejszym samochodem a starsi musieli iść na piechotę… a dzisiaj raczej chłodno.
Dzisiaj też, zdecydujemy o podstawowym składzie naszej drużyny scoutowej. To chyba by było na tyle, chyba że kogoś interesuje że w Niedzielę byliśmy na Sali gimnastycznej w szkole i się trochę wybiegaliśmy. Pozdrawiam wytrwałych w czytaniu ;)
No i wróciliśmy od Pana Konsula, było fajnie piliśmy w porcelanie z godłem Polski, był z nami też Puncak- wychowanek, i taki był grzeczny i w ogóle, zachowywał się wzór- konspekt! Tylko na salony go zabierać, więc jeśli jakaś dziewczyna wybiera się gdzieś i nie ma partnera, niech bierze Puncaka- lat 17.

Sprawdzian (engl. version comming soon)

2008-12-10T14:40:00.000+01:00

Ponieważ w Mongolii a dokładniej w Amgalan, jest raczej wspaniale, Pan postanowił sprawdzić, czy jestem do tego przekonana. Tak więc, kiedy dzień zaczął się jak każdy, okazało się, że jednak możemy jechać na przyznanie Prezydentowi Polski, tytułu „Honorowego Scotta ;)” czyt. ‘Honoris Causa’. Zaprosił nas ambasador Polski w Mongolii, tylko że my się spóźniliśmy, ponieważ „drajwer” był przekonany (jak zawsze), że wie gdzie to jest, a nie wiedział. Tym sposobem ominęła nas przyjemność, zapoznania się z Leszkiem i Marysią (która jest chora, mowa o Państwie Kaczyńskich), ponieważ gadatliwy pan z BOR’u, nie chciał nas wpuścić. Nie chciałam więc tracić okazji, nawiązania kontaktu z Ułanbatorskimi scout’ami, poszłam pod ambasadę Polski, gdzie umówiłam się –telefonicznie- z Sete na spotkanie. On jest odpowiedzialny za kontakty z zagranicą; Iwona i Czarek pojechali do naszej salezjańskiej szkoły- Don Bosco, gdzie Czarek mieszka i uczy. A my chwilę pogadaliśmy o planach i moich „umiejętnościach/ uprawnieniach”. Kiedy wyszłam z „hufca” wyjęłam z torebki mapę, zapięłam torebkę, przeczytałam mapę, chciałam ją schować i wyjąć portfel i doznałam ZAWAŁU SERCA! Portfela nie było! Ktoś mi ukradł Iwony portfel z jej dokumentami i pieniędzmi. Przeszukując wszystkie pobliskie śmietniki i zakamarki, miałam nadzieję na odnalezienie dokumentów, udałam się więc na policję. Nikt nie mówił po angielsku, ale jakoś się dogadaliśmy, że mam jechać do innego departamentu, nie miałam jak, więc zabrałam się z radiowozem. W tym departamencie, dogadywałam się po rosyjsku, i stanęło na tym, że mam przyjechać z tłumaczem J tak czy siak, jak dostać się teraz gdziekolwiek? Pojechałam taksówką do Don Bosco, tam pożyczyłam pieniądze w szkolnym sekretariacie i zapłaciłam za taksę. Później ploty i analiza poszczególnych momentów z Iwoną i Czarkiem. = ups, muszę skończyć bo pod zasypiam, dokończę rano. I owe rano przekształciło się w wieczór, kolejnego dnia. Tak więc leżę w łóżku i piszę tylko lewą ręką. A, po powrocie do domu, okazało się, że krowa ubita i Iwona z Martą po porcjują; zakasać rękawy i za noże i tasaki. No i znów nie skończyłam. Zasnęłam.

First fotos from first days in Amgalan

2008-11-23T16:12:00.001+01:00

http://picasaweb.google.pl/nartabejn/PierwszeDniWAmgalan

Uroczystość Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata

2008-11-23T15:04:00.002+01:00

Jesus Christus, King of Univers

W Amgalan dzisiaj, tak jak na całym świecie, chrześcijanie obchodzili dzisiaj święto. Tylko, że my, bardzo kameralnie, no i padły sława, które stały się dla mnie bardzo wyraźnym sensem pobytu tutaj (choć nigdy nie miałam problemu ze znalezieniem sensu), no więc w odniesieniu do dzisiejszej liturgii Słowa ((Mt 25,31-46)
Jesus powiedział do swoich uczniów:
Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na swoim tronie pełnym chwały. I zgromadzą się przed Nim wszystkie narody, a On oddzieli jednych [ludzi] od drugich, jak pasterz oddziela owce od kozłów. Owce postawi po prawej, a kozły po swojej lewej stronie. Wtedy odezwie się Król do tych po prawej stronie: Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od założenia świata! Bo byłem głodny, a daliście Mi jeść; byłem spragniony, a daliście Mi pić; byłem przybyszem, a przyjęliście Mnie; byłem nagi, a przyodzialiście Mnie; byłem chory, a odwiedziliście Mnie; byłem w więzieniu, a przyszliście do Mnie. Wówczas zapytają sprawiedliwi: Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym i nakarmiliśmy Ciebie? spragnionym i daliśmy Ci pić? Kiedy widzieliśmy Cię przybyszem i przyjęliśmy Cię? lub nagim i przyodzialiśmy Cię? Kiedy widzieliśmy Cię chorym lub w więzieniu i przyszliśmy do Ciebie? A Król im odpowie: Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili. Wtedy odezwie się i do tych po lewej stronie: Idźcie precz ode Mnie, przeklęci, w ogień wieczny, przygotowany diabłu i jego aniołom! Bo byłem głodny, a nie daliście Mi jeść; byłem spragniony, a nie daliście Mi pić; byłem przybyszem, a nie przyjęliście Mnie; byłem nagi, a nie przyodzialiście mnie; byłem chory i w więzieniu, a nie odwiedziliście Mnie. Wówczas zapytają i ci: Panie, kiedy widzieliśmy Cię głodnym albo spragnionym, albo przybyszem, albo nagim, kiedy chorym albo w więzieniu, a nie usłużyliśmy Tobie? Wtedy odpowie im: Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, czego nie uczyniliście jednemu z tych najmniejszych, tegoście i Mnie nie uczynili. I pójdą ci na mękę wieczną, sprawiedliwi zaś do życia wiecznego.) Ksiądz Wiktor powiedział do Iwony i do mnie, mniej więcej tak: "że my tu mamy takich 23 Jezusów Chrystusów, którzy też wracają głodni i spragnieni, podrapani no i to co możemy im dać, to kawałek miłosierdzia "i chleba. No i tak sobie myślę, że chyba tak właśnie jest, że my mamy odgrzewać im obiadki, nosić leki jak chorują i szukać dobrych rozmiarów butuów w kontenerze (o kontenerze będzie osobna historia), liczyć na palcach tabliczkę mnożenia, robić patyczki do liczenia z zapałek, zawiązać buta, wysmarkać nosa(w chusteczkę, a nie w rękaw), podać rano witaminę, pogonić za brak czapki, rozdzielić gdy się łomoczą... ot, część naszej roboty. No i takich mini rzeczy, jest jeszcze trochę; i choć minął dopiero tydzien mojego pobytu tutaj, juz wołają na mnie "Marta sister!", bardzo jest to miłe; tym oto sposoem Iwona i ja zyskałyśmy około 4 siostry i 23 braci. Tak więc sobie tutaj razem żyjemy, razem przerzucamy 20 ton węgla, gramy w piłkę, modlimy się (w tym mega trudnym języku- bo my nie mamy takich głosek...) no i takie tam inne cudowne, wspaniałe, codzienne i niesamowite rzeczy.

Aha, i proszę mnie pochwalić, bo już prawie pamiętam i prawie poprawnie wypowiadam wszystkie imiona.
Nie tęsknię, nie marznę, nie głoduję, nie choruję, nie nudzę się...

Today, during messe, Prist told to Iwona and me: that here, we have the same 23 Jesus Christus, which are hungry, thursty anr hurt, and only one what we can, is to give them piece of love"(Because of (Mt 25,31-46)). and its right, we are here to make diner warm when they are after school, clean nose, close shose, kick when they ate without hat on head, solve the problem when they are fighting... and so other small things.

That words, that we are here for that 23 J.Ch. gave me today, new motivation and power!

i am happy, not cold, not sick, not missing, not boring...

I am in Amgalan! Home.

first day- pierwszy dzień!

2008-11-16T15:24:00.003+01:00

no to pierwsze koty za płoty ;)
so, i am after first steps

póki co, podoba mi się, i to bardzo!
till now i like all very much

wstawię kilka zdjęć,jak je zrobię ;)
i will put here some pictures, when i will make them!

aklimatyzuję się
i make acclimation

pozdrawiam serdecznie z chłodnawej Mongolii
warm gettings from quite cald Mongoly.

buziaki
kisses

... słabo...

2008-11-03T21:09:00.003+01:00

jest bardzo słabo i smutno, kiedy wszystko jest pod górkę ... teraz kiedy wyjazd ( lub jego termin/ trwanie) jest pod znakiem zapytania, przychodzą różne dziwne myśli do głowy... a może po prostu Pan chce, żebym tu została? ciężko mi osądzić i biję się z myślami, bo są takie które mówią by się poddać, ale pojawiają się i takie, które mobilizują... tak czy siak, proszę o modlitwę; niech szybko się rozstrzygnie.

Dla nie wtajemniczonych, dzisiaj się dowiedziałam, że nie możliwe jest to by 3 osoby spotkały się w szpitalu na jakieś 3 godziny, żebym mogła zrobić egzamin praktyczny! Jest na to 10 dni, a w zeszłym tygodniu zbywali mnie, przy każdym telefonie lub rozmowie osobistej, że mam poczekać do przyszłego tygodnia, że da się to jakoś zorganizować, że 12 się obronię... 13 rano wyjazd.
A dlaczego to dzieje się dopiero teraz? bo mój recenzent recenzował moją pracę ponad 10 tygodni, po czym wystawił mi 2! i kazał poprawić, oddaną pracę, recenzował kolejne 4 tygodnie, to razem daje= 14 tygodni czyli 3,5 miesiąca! fajnie, co?

STOPem do Włoch

2008-10-05T11:02:00.003+02:00

WM i ja jako członkowie zespołu zagranicznego hufca Gdynia, pojechaliśmy do Włoch. Dlaczego do Włoch? o tuż z kilku powodów: 1) mieszkają nam scout'ci, którzy byli w Polsce w sierpniu, z których to jednego znałam z Jamboree 2007, więc należało ich odwiedzić i podtrzymać kontakt; 2) spotkanie/posłanie w Turynie, na które to przyjechali wolontariusze, którzy mają w planie wyjazd długoterminowy; 3) GÓRY! zawsze miałam nadzieję, że tam dotrę:)

1) u Matteo i Jego Rodziny z dużą ilością zwierząt i samochodów było ŚWIETNIE i choć dość specyficznie, to bardzo gościnnie. Kawy włoskiej i tych śniadań, póki co mam na zapas :) czyli na śniadanie jem kanapkę i piję herbatę ;) u Max'a i Jego Rodziny z wielkim domem i dużą ilością motocykli też było genialnie, choć tam znacznie krócej byliśmy. Zaś Veronica (dziewczyna Max'a) oprowadzała nas po fajnych miejscach, no i chyba najnormalniejsze z nich wszystkich była :D chyba więcej będę w stanie napisać mając już zdjęcia, ale póki co dodam że: byliśmy na czymś pomiędzy otrzymaniem patentu drużynowego a Zobowiązaniem Instruktorskim, na takiej samej Mszy Świętej jak u nas, tylko że po Włosku, ale można było się spokojnie z nimi modlić. Bez problemu się wie, kiedy jest "Ojcze nasz" a kiedy "Moja wina".

2) No i tu trochę coś nie wyszło, plan był trochę inny i tak się pozmieniał, że nie dało się wyrobić. Bardzo, ale to bardzo bardzo było mi przykro, żal, szkoda i smutno, że nie dojechałam. Myślałam, że dam radę pojechać do Włoch, pobyć trochę, pojechać do Niemiec, pomóc Christoph'owi w przeprowadzce i wrócić, po czym okazało się to nie możliwe, bo właśnie na sobotę i Niedzielę był samochód załatwiony :( no i masz ci los! Byłam z Wami duchem, ale wolała bym być i ciałem.

3) GÓRY: chyba najgłówniejszy powód wypadu WM'a ;) było fajnie, choć ni byliśmy w zasadzie w żadnych wysokich. Weszliśmy na Monte Grappa: 1775m npm. i parę innych Monte, jednak nie bardzo pamiętam jak się je pisze, poprzestanę wyliczania.

Żeby nie przynudzać, napiszę tylko że strasznie się cieszę, że Trus i MO już wrócili z Ugandy :)

Contact to me

2008-08-28T21:22:00.001+02:00

e-mail: martabejm@gmail.com
skype: martabejm
gg: 1370859
mobile: 48-692-699-248 ( till i'm in Poland)
oczywiście jestem również na "Naszej klasie" oraz "Gronie"

A dzisiaj to...

2008-08-26T12:11:00.000+02:00

WM pojechał w góry sam, i nie zabrał mnie
1-go studia pozałatwiać trzeba a i dzisiaj by się wypadało ruszyć.
Piszę to w zasadzie treningowo, żeby nie zapomnieć,
jak umieszczać tu "To" i "Owo".

Pozdro więc

Hmmm...

2008-08-21T16:10:00.000+02:00

No to chyba wstępnie umiem się tym posługiwać.

Podejście pierwsze.

2008-08-21T15:55:00.000+02:00

Siedzę jeszcze w domu i póki co uczę się korzystać z Bloga! Nie jest to łatwe póki co ;) ale dam radę.